Üretim

Bazı insanlar vardır, üretmeden duramazlar, ürettikleri zaman var olduklarını hissederler. Üretmeyince de sanki hiçbir işe yaramazmış ve yetenekleri yokmuş hissine kapılırlar.
Ben de kendime üretenler sınıfında saymışımdır hep çünkü üretmeden duramıyorum gerçekten de. Ancak üretim kaydedildikten, ortaya konulduktan sonra var olur; dolayısıyla ortaya koymadan düşünsel üretimin hiçbir manası yoktur. Faydası yoktur diyemeyeceğim çünkü aslında bu süreç ve fikirler çok faydalıdır. Ancak bu verim insanın kendisinde kaldıkça, başka insanlarla paylaşmadıkça yararı var mıdır??? (paylaştıktan sonra kapılması da başka bir sorun, ancak bunu başka bir yazımda ele alacağım:)
İşte son zamanlarda kendimi bu yararsız insan sınıfında görüyorum. Sayısız fikir, sayısız atılım, mantar gibi bir fikirden bir fikre çoğalan fikirler ama hani nerede??? Somut olarak görebiliyor muyum??? Kafamın içinde evet. Ama bir süre sonra kafamın içindekiler arttıkça eski fikirler yavaş yavaş kaybolmuyor mu? Unutmuyor muyum? Hepsini değil tabii, bir kısmını not aldım duruyor. Ama sadece duruyor….

Tıkanma. Tükenme.

Birçok sebepten ötürü bir çeşit ‘freeze frame’ durumundaydım. Hani filmlerde belli kareler donar kalır; dramatik bir etki yaratmak için hem de estetik bir görünüm verir seyirciye. İşte öyle bir freeze frame olduğumu düşünüyordum uzun bir süredir. Taa ki bu süreç iyice uzayana kadar. Sanırım belli bir yerde o ‘donan’ kişi yavaş yavaş çözülüyor. Ama kendinizi tamamen bırakırsanız çok tehlikeli !!!! Belki bir 3 sene daha sürer bu durum. Yan öğelerle beslemek lazım. İçimdeki azim ve bazı şeylere inancım olmasa belki bu denli göremezdim kendimdeki durumu. Görmek yetmiyor tabi;‘başkasının gözü gibi’ görmek çok yardımcı oluyor. Ve iyi bir analiz şart.
Sonra da benim yaptığım gibi yavaş yavaş o kalınan yerden, donan sahneden başlayıp yine üretim sürecini ele almak gerek. Ben şu an oradayım. O sahnenin gerisini bırakıyorum, ilerisini biraz görüyor gibi yapıyorum (filmi yöneten ben olduğuma göre: ) ve ilerliyorum. Yavaş ilerlesem de hiç önemli değil; ya hiç ilerleyemeseydim ????
Ümitli olun. Durmayın. Durduğunuzu fark ettiğiniz an, her şeyinizi yitirdiğinizi düşündüğünüz an ‘son’ değildir. O sadece bir yanılsamadır. Soğumadan tekrar ele alın her şeyi; bıraktığınız yerden. Tümü sizi bekliyor. Tüm üretim süreci sizin ‘start’ vermenizi bekliyor….Herşey sizin elinizde….